ظاهرا شما در اين فيلم از يك فرد مبتلابه سندرم دان هم استفاده كرده ايد.؟
   بله، كوروش جويباري كه بسيار پسر بااستعدادي است و اگر او نبود ما خيلي در ساخت اين فيلم دچار مشكل مي شديم. 

اين موضوع، يعني افراد مبتلابه سندرم دان يكي از موضوعاتي است كه گاه گداري در سينماي ايران به آن پرداخته مي شود ولي كمتر نگاه جدي به آن شده است. شما از چه وجهي به اين موضوع نگاه كرديد؟
 شما مي دانيد كه عمر مفيد اين آدم ها چهل سال است. عواطف انساني اين آدم خيلي مدنظر من بود. كما اينكه در فيلم من عاشق هم مي شود. ولي يك سري مسائلي كه از طرف دختر در فيلم مطرح مي شود برآيند نگاهي است كه در جامعه نسبت به آنها وجود دارد. در حالي كه وقتي وارد دنياي اين افراد مي شويم مي بينيم كه آنها تكميل كننده آد م هاي اطرافشان هستند. يعني شايد خداوند چنين آدم هايي را با اين مشخصات آفريده تا دو تا آدم كامل را كامل تر كند. در فيلم من صحبت بر سر اين است كه اين جور آدم ها علاوه بر اينكه بسيار عاطفي هستند از يك منش خيلي انساني برخوردارند. به خاطر همين اين آدم در فيلم نهايت فداكاري را به خرج مي دهد و از شوكا قهرمان زن فيلم مي گذرد چون فقط زنده ماندن او برايش مهم است و بس.

متن کامل این مصاحبه