تبليغاتX

Image and video hosting by TinyPic سندرم دان - تروزمی 21

تبریک نورزو 86 و دومین سالروز جهانی سندرم دان

در آخرین لحظات سال ۸۵ برای همه فرزندان سندرم دان ایران سلامتی جسم و جان و برای همه مردمان این سرزمین  راستی اندیشه آرزو دارم . تبریکمان به واسطه نوروز ۸۶ و همزمان تبریکمان به واسطه اول فروردین (۲۱ مارس) روز جهانی سندرم دان تقدیم شما باد .

مهیارم اکنون ۷ نوروز دیده است و این سال اخیر حتمن سالی اثر گذار برای او و همه مانندانش بوده  . آخرین عکس مهیار ، هدیه نورزی ماست به همه خانواده های سندرم دان ایران .

آقای مهیاری - معصومترین پسر دنیا

2 نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 19:56  توسط بابای مهیار | 

21 مارس روز جهانی سندرم دان

۲۱ مارس (چهارشنبه اول فروردین ماه ۸۶) روز جهانی سندرم دان است (سایت اصلی) . برنامه های کشورهای مختلف دنیا(متاسفانه به جز ایران ) برای این روز را (اینجا) ببینید.

روز جهانی سندرم دان

Down Syndrome International (DSI) has officially earmarked 21 March as World Down Syndrome Day (WDSD). The date was chosen to signify the uniqueness of Down syndrome in the triplication (trisomy) of the 21st chromosome and is used synonymously with Down syndrome. Singapore was selected to launch the inaugural WDSD in 2006. The event, held at the CHIJ Secondary School in Toa Payoh, in the heartlands of Singapore was very successful and well attended. Many other organisations worldwide joined in the celebrations with events and activities in their respective countries. This year the theme for 21 March 2007 is "Celebrating Diversity", to continue creating awareness about Down syndrome and promote acceptance of diversity. All DSI members and related organisations worldwide are encouraged to observe the WDSD together with the community in an appropriate manner

 

2 نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385ساعت 10:47  توسط بابای مهیار | 

نمونه ای از مشق های مهیار

چند روزی مانده به عید در ادامه تعطیلات گسترده مملکت گل و بلبلی ما ،  مدرسه آقای مهیاری نیز تعطیل شد .باور کنید اشتیاق به مدرسه رفتن در  مهیار آنقدر زیاد است که مانده ایم در این روزهای تعطیل با او چه کنیم . خدا رو شکر مهیارم کمی تا قسمتی با سواد شده که نمونه ای از دفتر مشقش را گذاشتم که ببینید .

نمونه ای مشق های مهیار - فرزندی از فرزندان سندرم دان ایران

 ذوق و شوق درس خواندن هم در مهیار روز به روز بیشتر میشود به گونه ای که اکنون هر کلمه ای را که در محاوره روز مره به کار میبرد به گونه ای بیان میکند که به ما بفهماند که من این را خوانده ام یا نوشتنش را میدانم و البته اکثر آنها را با قلم انگشتانش در دفتر فضا مینویسد . مهیار اکنون تمام حروف را میشناسد . اعداد را به شماره تا ۲۰ میداند و اکثرشان را میشناسد . شعرهای کتاب بخوانیم اول دبستان را اکثرا حفظ است هر چند به واسطه نوع گفتارش همه متوجه منظور کاملش نشوند . چند سوره قرآن و شعرهایشان را از بر است . ادای نماز خواندن را کامل در میاورد . با عمو پورنگ دعا تکرا میکند و دستها را به آسمان دراز میکند.

به درس علوم علاقه دارد و اگر یک شب من حوصله جور کردن بساط مسواک برایش نداشته باشم میگوید . " بابا ، یه آقا پسره تو کتاب علوم مون مسواک نزده بود دندوناش درد گرفته بود"

مهمتر از درس و مشق ، روابطش با همکلاسی ها و سایرین در مدرسه بسیار خوب  و مودبانه شده و قسمت زیادی از حرکات او که به بچه گی میزد در حال اصلاح شدن است . او هر روز از همکلاسی هایش برایمان خاطه میگوید به گونه ای که حالا اسم اکثر همکلاسی هایش را ما میدانیم . نکته جالب اینکه مهیار دروغ گفتن نمیداند  و همه چیز راصادقانه میگوید ، حتی کارهای اشتباهی را که خود در مدرسه مرتکب میشود .  مثلا میگه امروز میثم مرادی پاکن " نمو " خودش رو به من نداد با هم دعوا گرفتیم و من صورتش رو چنگ گرفتم . به ابتکار خانوم معلمش که یک فرشته زمینی است ، اون شیطونه که مهیار رو بعضی وقتها گول میزنه و مجبورش میکنه که بعضی حرفهای بد بزنه یا کارهای بد دیگه رو انجام بده ،  کم کم داره میره که پیداش نشه دیگه . انشاء ا...

2 نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 10:6  توسط بابای مهیار | 

دلسوزی سینمایی با نگاهی داستانپردازانه
پوران درخشنده در "بچه‌های ابدی" نگاهی دلسوزانه به کودکان مبتلا به سندرم دان  دارد، هر چند قصه‌پردازی فیلم چندان زیبا نیست.
 درخشنده با چرخشی به سمت سبک و شیوه فیلمسازی که از ابتدای فعالیت کارگردانی خود مد نظر قرار داده بود، این بار سراغ بخشی دیگر از معلولان جامعه رفته تا بخشی از مسایل و مشکلات این گروه را به تصویر بکشد. البته این بار او تلاش کرده فیلم قصه ای جذاب و فراگیر داشته باشد و مخاطب را به خود جلب کند.

طی سال های گذشته در سینمای جهان به خصوص آمریکا، فیلم های خوبی بر اساس زندگی و نیازهای افراد معلول ساخته شده است. در این نوع آثار عنصر فانتزی، جذابیت داستان و اثرگذار بودن بیشتر مورد تاکید قرار می گیرد. البته در این فیلم ها بیشتر  بازیگران حرفه ای و توانا به کار گرفته می شوند، اما درخشنده در فیلم جدید خود دنبال انعکاس وجهی واقعی از زندگی افراد دچار سندرم دان  است. به همین دلیل از نوجوانی استفاده می کند که چنین مشکلی دارد. این فیلم داستان پسری به نام ایمان را بیان می کند که قصد ازدواج با دختری به نام نگار را دارد. ایمان چند سال قبل پدرش را از دست داده و وظیفه نگهداری از علی برادر کوچکش که مبتلا به سندرم دان است، بر عهده اوست. پدر و مادر نگار با این ازدواج مخالفند. نگار هم به شدت تردید دارد. اما تحقیقات دختر باعث می شود او دیگر تردید به خود راه ندهد. در این بین اتفاقاتی برای علی به وجود می آید.

فیلم مضمونی تازه دارد و شیوه پرداخت درخشنده هم قابل تقدیر است، اما به نظر می رسد فرصت کافی برای پرداخت فیلمنامه و ارایه متنی کامل و در خور توجه در اختیار نبوده است. به این جهت که داستان ابتدا با بهانه ای خوب شروع می شود، اما وقتی رفته رفته به قسمت های پرتحرک می رسد، یعنی زمانی که علی از آسایشگاه می گریزد و ایمان برای پیدا کردن او تلاش می کند، تصاویری که در فیلم ارایه می شود، بیشتر جنبه پر کردن زمان فیلم را دارد تا گامی در جهت بیان تصویری و سینمایی فیلم. نکته دیگر اینکه اتفاقاتی که برای علی می افتد، بخشی از اتفاقات ناگواری را روایت می کند که در انتظار چنین بچه هایی است. این موضوع بار مفهومی فیلم را غنی تر می کند، ولی طراحی این اتفاقات چندان به تن قصه نمی نشیند. فیلمنامه به گونه ای نوشته شده که انگار از ابتدا قرار بوده چند داستان مجزا برای قسمت های مختلف یک سریال طراحی شود. ولی به دلایل مختلف این داستان های کوتاه به صورت یک فیلم کنار هم قرار گرفته اند.

اگر درخشنده به جای بیان این همه موضوع متفاوت و پراکنده، یک موضوع واحد را انتخاب می کرد و آن را با دقت پرورش می داد، بدون شک فیلم اثر ماندگارتری از آب درمی آمد. مشکل افرادی که در خانواده چنین کودکانی دارند، شرایط آسایشگاههای نگهداری از این نوع معلولان، شرایط نامناسب اجتماعی که در انتظار چنین افرادی است و ... هر کدام می تواند موضوع یک فیلم جداگانه باشد. در حالی که همه این مطالب در "بچه های ابدی" کنار هم جمع شده و هیچ کدام به طور کامل مورد پرداخت قرار نگرفته اند. البته در مجموع باید جسارت کارگردان فیلم به خاطر توجه به چنین موضوعی را مورد تقدیر قرار داد. به این جهت که نزدیک شدن به این دست موضوعاتی اصولا کار دشواری است. چون فاصله بسیار اندکی میان لغزیدن به ورطه دلسوزی بیش از اندازه یا همان ترحم و بیان بخشی از مسایل معلولان جامعه وجود دارد. در عین حال فیلم باید به گونه ای باشد که نگاه مخاطب عام را به خود جلب کند.

مازیار شیبانی‌فر

2 نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم اسفند 1385ساعت 21:0  توسط بابای مهیار |