دیروز غروب هنگامی که بر اثر مشکلی کاری در بحران و استرس بودم به ناگاه افتخار میزبانی این کوچولوی نازنین که از جنس مظلومترین فرزندان خداست به همراه خانواده اش به ما دست داد . پایا کوچولو که اکنون دو ماه بیشتر ندارد با صورتی سفید و بور و چشمانی روشن که به نهایت کودکی مهیار را برایمان تداعی میکرد دیگر در خانه و این وبلاگ دوست ماست .

پدر و مادر مهربان و البته کمی به حق نگرانش به گمانم با دیدن مهیار و عکس ها و فیلمها و شیطنت هایش و با سوالات فراوانشان بر پشتکارشان برای آموزش بیشتر پایا افزون تر شده بود و من از این بابت بسیار خوشحالم . هر چند شاید دو ماه زمان اندکی برای پذیرش اين مشکل برای خانواده ها باشد اما آنها با دانائی و درایتشان این مرحله را پشت سر گذاشته بودند و این بهترین دست آورد آموزش تا این مرحله است. دیشب پس از دیدن پایا بهترین ها را برایش آرزو کردم و از شما هم چنین تقاضا دارم .